Η ρομαντοποίηση της Τρούμπας.

Δεν ξέρω εάν το καταλάβατε αλλά τις τελευταίες μέρες ο Πειραιάς γιόρταζε. Υπήρχαν εκδηλώσεις-ξεναγήσεις σε ιστορικά κτήρια της πόλης, επιδείξεις νυφικών έξω από το Δημοτικό Θέατρο. Το πιο περίεργο, για μένα τουλάχιστον, ήταν η μνεία στην Τρούμπα. Το

Διαπιστώσεις.

Βλέποντας πράγματα που γράφουν οι πραγματικοί απόγονοι του Αλεξάνδρου, του Σωκράτη, του Πλάτωνα στο ίντερνετ καταλαβαίνω γιατί κάποιοι φιλόσοφοι γίνονταν μισάνθρωποι. Εκνευρίζομαι, θυμώνω και κάτι μέσα μου

Μα δεν μιλούσε.

Ο Χ. κάθε μέρα έβλεπε πολλά μα δεν μιλούσε. Έβλεπε να παρκάρουν στις ράμπες στα πεζοδρόμια, έβλεπε να πετούν σκουπίδια στο δρόμο, έβλεπε να τον σπρώχνουν στο

Όμως εγώ πονάω.

Η αγάπη δεν πρέπει να πονάει. Όμως εγώ πονάω. Πονάω και εκείνος δεν ξέρει τίποτα. Πονάω και εκείνος ίσα ίσα που αναγνωρίζει ότι υπάρχω. Πονάω. Ένα χέρι σφίγγει την καρδιά μου και την συνθλίβει. Και γω σκέφτομαι τα δικά του τα

Και θυμώνω

Είναι και μερικές μέρες, που και όλο πληθαίνουν, που όλο που διαρκούν παραπάνω, που τα πάντα με θυμώνουν. Με θυμώνει η ευγένεια, με θυμώνει η καλοσύνη, με θυμώνει ο,τι εγώ πιστεύω ότι δεν αξίζει. Ο,τι δεν είναι απλό με οργίζει. Και τίποτα τελικά δεν είναι απλό και γω χολιάζω και θέλω να ουρλιάξω. Μα η φωνή δεν βγαίνει. Ποτε της δεν βγαίνει. Ανεβαίνει και με πνίγει. Κλείνει την καρδιά μου. Κλείνει τα πνευμόνια μου. Αλλα δεν βγαίνει να ξεσπάσει. Είναι σαν να κουβαλάω ένα τέρας στις σκέψεις μου και αυτο να τις εξουσιάζει. Να δηλητηριάζει τις αισθήσεις μου, τα αισθήματα μου. Και τότε σιχαίνομαι τον εαυτό μου και η οργή μου μεγαλώνει. Και ριζώνει. Και κρύβεται πιο βαθιά. Ελπίζω κάποια μέρα γρήγορα αυτή η οργή ή να πεθάνει ή να με σκοτώσει γιατι και οι δυο μαζί είναι δύσκολο να ζούμε.