Και θυμώνω

Είναι και μερικές μέρες, που και όλο πληθαίνουν, που όλο που διαρκούν παραπάνω, που τα πάντα με θυμώνουν. Με θυμώνει η ευγένεια, με θυμώνει η καλοσύνη, με θυμώνει ο,τι εγώ πιστεύω ότι δεν αξίζει. Ο,τι δεν είναι απλό με οργίζει. Και τίποτα τελικά δεν είναι απλό και γω χολιάζω και θέλω να ουρλιάξω. Μα η φωνή δεν βγαίνει. Ποτε της δεν βγαίνει. Ανεβαίνει και με πνίγει. Κλείνει την καρδιά μου. Κλείνει τα πνευμόνια μου. Αλλα δεν βγαίνει να ξεσπάσει. Είναι σαν να κουβαλάω ένα τέρας στις σκέψεις μου και αυτο να τις εξουσιάζει. Να δηλητηριάζει τις αισθήσεις μου, τα αισθήματα μου. Και τότε σιχαίνομαι τον εαυτό μου και η οργή μου μεγαλώνει. Και ριζώνει. Και κρύβεται πιο βαθιά. Ελπίζω κάποια μέρα γρήγορα αυτή η οργή ή να πεθάνει ή να με σκοτώσει γιατι και οι δυο μαζί είναι δύσκολο να ζούμε.

Ένα μέρος κάπως μαγικό.

Για να φτάσεις στο σιδηροδρομικό σταθμό του Πειραιά αποφεύγοντας το πολύβουο λιμάνι πρέπει να περάσεις από την αγορά της πόλης. Οδοί με περίεργα ονόματα όπως Τσαμαδού, Γούναρη, Ναβαρίνου, Καποδιστρίου, Λεωχάρους Αριστείδου και Κέκρωπος οριοθετούν την αγορά. Τα περισσότερα κτίρια σε αυτή την περιοχή ιδιαίτερα όσο πλησιάζει κανείς τον σταθμό ξεπερνούν τους δύο ορόφους. Αυτά τα μαγικά και υπέροχα

The princess little handbook

When the prince is a tool,
And you don't know what to do,
Just look to the sky,
See how high birds fly

And then set your goals.
You control your soul.
You could be good and nice.
That would be wise.

But!

If you want to be misunderstood.
And hit him with a piece of wood.

(I would totally get that) 

You could cause some destruction
and with some deduction
you could be the malfunction
and everyone would see some action

Διαδρομή Πειραιάς- Αθήνα

Μου αρέσει να ταξιδεύω πάντα ακούγοντας μουσική. Χωρίς τις playlists μου και τα ακουστικά μου δεν είναι δυνατόν να περάσω την εξώπορτα. Χθες βγαίνοντας από το σπίτι φορούσα τα ακουστικά μου και τα γυαλιά ηλίου μου. Η ακοή μου και η όραση μου ήταν "μπλοκαρισμένες" κατέβηκα τις σκάλες και μόλις βγήκα έξω -μπαμ! Όλο το κέντρο του Πειραιά μύριζε

O κ. Σμιθ και ο Τραπεζίτης

Πριν πολλά πολλά χρόνια στην Αρχιεπισκοπή του Καντέρμπουρι είχαν μαζευτεί πάρα πολλοί νεωκόροι. Για να μειώσει κάπως τα έξοδα ο Αρχιεπίσκοπος αποφάσισε ότι θα απολύσει όσους νεωκόρους δεν ήξεραν γράμματα. Έτσι και έπραξε. Ένας από αυτούς τους νεωκόρους ήταν και ο κ. Σμιθ ο οποίος μαζί με την οικογένειά του νοίκιασε ένα μικρό δωμάτιο κοντά στην Αρχιεπισκοπή οπού και πούλαγε τα